| تبليغات | X |
رویی که نمیدانم به کدامین خیابان منتهی زیرچتری که مرا از باران مهربانت جدا رویاهای کودکانه وآرامش دل های بی قرار احساس کنم
پروردگارا!درآفتاب کم رنگ زندگیم وپیادهمی شودودرتلاطم شاخه های بی برگ،می کندبه دنبال نیمکتی می گردم که لبریز ازباشدآنگونه که بتوانم تورادرذره ذره وجودم
یکی بودیکی نبودزیراین سقف کبودیه غریبه آشنادل وجونم و ربوداین جوری نگاهم نکن گل یاس مهربوناون غریبه خودتی همیشه بامن بمون...
هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک
با صد تا دریا پر از عشق و اشتیاق و پولک
یه قلب عاشق با یه حس بیقرار و کوچک
فقط میخوادبهت بگه دوستت دارم
+ نوشته شده در سه شنبه چهارم تیر 1387ساعت 19:26 توسط Mahboobeh |
سلام به همه ی دوستای خوبم.
امیدوارم خوب و خوش و سلامت باشین. ازتمام کسانی که به این وب میان ونظرات باارزش خودشون رو بیان میکنن به خصوص عزیزانی که درپست قبلی لطف کردند و به سوال من جواب دادن کمال تشکررودارم. وامادرموردسوالی که کرده بودم:نظربیشتردوستان این بودکه آخرین نقطه دنیا ناامیدی ، مرگ ، ازدست دادن معشوق واینجورچیزاهست ولی من عقیده دارم آخرین نقطه دنیاعلاوه براینکه میتونه آخرناامیدی باشه میتونه آخرخوشبختی هم باشه که یکی ازدوستان هم به این موضوع اشاره کرده بود.واماجواب خودم:آخرین نقطه دنیابرای من موقعیه که فکرمیکنم هیچ فاصله بین منو خدانیست.موقعی که روبه روی کعبه ایستادم واون رو باتمام شکوه وعظمتش نگاه میکنم. جایی که تموم هستی به اونجا ختم میشه.میتونه آخرین نقطه دنیا باشه اگه خودت بخوای...
+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387ساعت 18:3 توسط Mahboobeh |
سلام به همه دوستای خوبم. امیدوارم که حال همگیتون خوب باشه. من میخوام تو این پستم یه سوال مطرح کنم. خودم بهش جواب دادم. امیدوارم شما هم تو این نظر سنجی شرکت کنین و هرکی نظر خودشو درمورد سوالم بگه. سوال من اینه:آخرین نقطه دنیا برای شما کجا وچه موقعیه(البته در همین دنیا نه در آخرت)؟ با آرزوی موفقیت برای همگیتون. تاپست بعدی که من هم جواب خودم رو میدم.........
+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387ساعت 18:57 توسط Mahboobeh |
یک شب خوب تو آسمون یک ستاره چشمک زنون خندیدو گفت کنارتم تا آخرش تا پای جون ستاره ی قشنگی بود آروم و نازو مهربون ستاره شد عشق منو منم شدم عاشق اون اما زیاد طول نکشید عشق منو ستاره جون ماهه اومد ستاره رو دزدیدو برد نامهربون ستاره رفت با رفتنش منم شدم بی همزبون حالا شبا به یاد اون چشم میدوزم به آسمون 
توي شبهاي منو تو لب عاشق بي صدا نيست توي دنياي منو تو واسه غمها ديگه جا نيست
+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387ساعت 22:10 توسط Mahboobeh |
دوستت دارم حتي اگر قرار باشد شبي بي چراغ، در حسرت يافتنت تمام پس كوچه ها را زير باران، قدم بزنم 
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387ساعت 21:10 توسط Mahboobeh |
چشم چشم :دو ابرو .نگاه من به هر سو :پس چرا نيستي پيشم؟ نگاه خيس تو کو؟ گوش گوش دوتا گوش. دو دست باز يه اغوش .بيا بگير قلبمو .يادم تو را فراموش... چوب چوب يه گردن .جاي نري تو بي من . دق مي کنم ميميرم اگه دور بشي از من دست دست دو تا پا . ياد تو مونده اينجا يادت مي ياد که گفتي بي تو نمي رم هيچ جا. من؟ من؟ يه عاشق همون مجنون سابق.
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم اسفند 1386ساعت 19:9 توسط Mahboobeh |
در دستانم خطي نيست نه خطي كه طول عمرم را نشان دهد نه خطي كه آينده ام را بگويد و نه خطي كه مرا به كسي برساند تمام خطوط دنيا را در چشمانم پنهان كرده ام تا از نگاه متعجب كف بين ها دلم خنك شود اگه يه كم فكر كني مي بيني زندگي ارزش زنده بودن رو نداره اگه يه كم بيشتر فكر كني مي بيني كه زندگي ارزش مردن رو هم نداره اما اگه خيلي فكر كني مي بيني كه مردن و زنده بودن ارزش فكر كردن و نداره يادت باشه چيزي كه امروز داري شايد آرزوي ديروزت بوده و بزرگترين آرزوي فردات پس سعي كن قدر چيزي رو كه امروز داري رو خوب بدوني چون خيلي زود دير ميشه...
+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386ساعت 9:43 توسط Mahboobeh |
من در کلبه فقیرانه خود چیزی رادارم که تو در عرش کبریای خود نداری من چون تویی دارم و توچون خود نداری (امام سجاد(ع))
+ نوشته شده در شنبه یازدهم اسفند 1386ساعت 16:28 توسط Mahboobeh |
عشق لالايي بارون تو شباست نم نم بارون پشت شيشه هاست لحظه ي شبنم و برگ گل ياس لحظه ي رهايي پرنده هاست لحظه ي عزيز با تو بودنه آخرين پناه موندن منه 
+ نوشته شده در چهارشنبه هشتم اسفند 1386ساعت 14:43 توسط Mahboobeh |
زندگی سفری است پر نشیب و فراز در جاده ناهموار سرنوشت و ما مسافرانی که ناچار به پیمودن این راه هستیم.سفر عشق حکایت مسافر غریبی است که دست پر توان سرنوشت او را به دامان پر حادثه سفری ناخواسته می اندازد که زندگی او را دگرگون می سازد .غم ها و شادی های این سفر بر روحش نشانی جاودانه حک می کند. او می رود تا زندگی را فتح نماید ولی افسوس که دست بی رحم بیگانه ای تیشه بر ریشه این نهال تازه رسته می زند و تلخی و ناکامی شکست را به او می چشاند ریشه های سست نهال کوچک از خاک دور می ماند، اما بذر امید در وجودش همچنان میل به شکفتن دارد . . . سفر عشق سفری از ذره است به بی نهایت .... سفر از دیروز است به فردایی مه آلود و مبهم سفر از تیرگی به نور و روشنی است، سفری که در کوله بار آن جز صداقت، پاکی، گذشت و مهربانی چیز دیگری نیست و مسافر آن انسان پاکباخته ایست که جرمی جز عاشقی ندارد. او می رود تا به همه ثابت کند که عشق یعنی از خود گذشتن برای به معنا رسیدن... او می رود تا دیگران باور کنندکه برای رسیدن به مقصودباید ازجان گذر کرد و چه زیباست آن زمان که جاده های ناهموار زندگی زیر گامهای محکم او رام می شوند، امید فانوس راهش می شود و ایمان سلاح جنگ با مشکلات و سختیها و سر انجام او از بند رهایی میابد و تا اوج بودن سفر میکند. به خاطر داشته باشیم هر گاه که عازم سفر شدیم آنگاه که دلمان از قطره قطره ها گرفت و هوای دریا به سر پر شورمان افتاد کوله بار خود را از ایمان، اراده، صداقت و امید انباشته سازیم و دستهای خالی امان را پر کنیم از عطر یاس و روحمان را چون زلال آبی چشمه، صاف و صیقلی نمائیم... باشد که در سراشیبی پر خطر جاده پایمان نلرزد و نگاهمان به سوی فردایی روشن تیره و تار نشود... باشد که با حضور سبز عشق رهسپار این راه سبز باشیم. . . . . چی میشد با تو باشم حتی توی رویام می دانم هنگام مرگم بغض آسمان می شکند دقایقی جسدم را زیر باران رها کنید.
من تورو دوستت دارم اندازه ی دنیام
گریه ش میگیره آسمان برای من که تنهام
دوباره قطره های اشک من میریزه دونه دونه روی گونه هام
اگه تو نباشی یا ازم جدا شی سخته دیگه زندگی برام
چشمای نجیبت وقتی ازم دورن امیدی ندارم به شبهام
برای دیدن تو هر لحظه پریشونم
تو بیا قدرم بدون ای همزبونم
من مجنون اون نگاه پاک تو نگام کن
نگاهت قبله گاه این دل منه وجودت مرهمی برای دردم
اگه تو نباشی یا ازم جدا شی سخته دیگه زندگی برام
چشمای نجیبت وقتی ازم دورن امیدی ندارم به شبهام
+ نوشته شده در چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 19:31 توسط Mahboobeh |
